Princess Castle.

De nieuwe Ottobre zat onlangs in mijn bus, met dank aan de postbode.

En ik dacht: "Ik heb daar nog ergens een mooi effen geel tricootje en ook nog eentje met appeltjes op... En dat model van op de voorpagina vind ik tof. En 't ziet er eigenlijk vrij simpel uit... We gaan dat eens rapkes maken!"

Wel, rapkes heeft drie dagen geduurd, maar ik ben erin geslaagd om het projectje te redden met dank aan de Ottobre Fans van Facebook en Sandra Stoft. Ik heb de halsbies er eerst aangezet op de biais-manier, maar dat lebberde dat 't niet schoon meer was. Dus tornde ik alles los, mat ik alles nog eens op en rekende ik opnieuw uit en knipte ik een nieuwe halsbies. Deze zette ik eraan op de boordstof-manier. En dat lebberde al iets minder hard, maar het lebberde nog altijd véél te veel, zoals u hieronder kan zien:

 Dus wat veranderde ik:
- De halsbies werd nu 4 cm, ongeplooid 9 cm breed in totaal ipv de 3.5 cm die Ottobre vermeld.
- De zigzagsteek werd vervangen door een tweelingnaaldsteek
- De halsbies werd nog maar eens 5 cm korter gemaakt.
- De naad van de appeltjesstof knipte ik af, wegens totaal uitgelebberd.
- De bies zette ik er opnieuw aan op de boordstofmanier.

En wonder boven wonder, dit was het eindresultaat:

Dat ziet er al héél wat beter uit!

Jammer genoeg besloot Mss Lilly niet goed op te letten toen ze de onderrand wou omzomen en vergat ze haar brotherke in te stellen op een tweelingnaaldsteek. De naald brak en het was gedaan met tricot stikken die avond. *zucht*

De mouwen werk ik dus morgen af, daar komt ook nog een mooi geel biezeken rond.  
 
En ik moet iets toegeven... Ik ben verliefd... op die appeltjesstof!

Naaien... Een nieuwe hobby.

Vroeger, lang geleden, voor ik zwanger was, naaide ik zelf gordijnen, rokjes, bloesjes en tafelkleden. Mijn moeder bracht me de knepen van het vak bij en ondanks dat ik meestal geen geduld had om alle stappen te doorlopen (lees: patroon uittekenen, uitknippen, op de stof spelden, overtekenen met krijt, losspelden, knippen, stukken aan elkaar spelden, driegen en weer losspelden) moest ik haar uiteindelijk toch grotendeels gelijk geven. Als je bepaalde stappen overslaat, trekt het resultaat op niets.

Nu moet ik wel zeggen dat ik niet meer drieg en mijn patroon ook niet meer vastspeld om het over te tekenen als de stof iets of wat wil blijven liggen, dus eigenlijk ben ik nog altijd wat eigenwijs. Maar het lukt wel, want wat onder mijn naaimachine uitkomt trekt behoorlijk sterk op een broek of t-shirt. En meer zelfs: als ik het was, blijven de aparte stukken stof mooi aan elkaar gestikt. Er vallen geen gaten in! Dat ligt misschien ook wel wat aan mijn nief stikmachien: een Brother FS20. Die ziet er zo uit:

De vorige was een Lervia en eerlijk? Dat was bocht van den Aldi. In mijn geval van de Champion, maar het blijft bocht. Mocht je in de Lervia naaimachine geïnteresseerd zijn, hij staat nu bij de Kringloopwinkel Het Spit in Heverlee. Ge moogt ze hebben.

Ik ben met iets moeilijks opnieuw begonnen: een broek in tricot voor mijn dochter. Ik dacht: stof is stof, dat zal wel loslopen. Wel, het liep vooral scheef en toen ik mijn dochter de broek aandeed, merkte ik dat ze wel héél erg nipt was. En zo golven dat mijn stof aan de naden deed, niet te doen! De tricot ging terug de kast in en het naaimachientje ook bijna. 

Toen kwam mijn moeder op de proppen met het boek 'Zelfgemaakte kleertjes'  van Catharine Deweerdt. Allemaal kinderkleding, (bijna) alles uitgelegd en alles van katoen te maken. Ik dacht, waarom ook niet? Katoen had ik nog wel liggen, bias, knopen en bijpassende draad ben ik in de Veritas gaan halen en dit was het resultaat: